Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2016

Τριαντόπουλος Χρήστος - "Για τον Φιντέλ Κάστρο..." (σχόλιο)

Ο Φιντέλ Κάστρο –χωρίς να έχω εντρυφήσει στο θέμα λόγω του αποκρουστικού καθεστώτος στη χώρα του– έκανε επάξια την επανάσταση του, πήρε τα ρίσκα του (με τη ζωή του), έδιωξε ένα δικτατορικό καθεστώς, έκοψε τις "σχέσεις" με τις ΗΠΑ και εγκαθίδρυσε το δικό του καθεστώς με τα όπλα. Ήταν ένα καθεστώς που το διατήρησε με τα όπλα, την πυγμή και την αρχή του ενός ανδρός, αφού ήταν και αυτός που έκανε την επανάσταση για την εγκαθίδρυση αυτού του καθεστώτος.


Δεν ήταν δημοκράτης, δεν ήταν φιλελεύθερος, δεν είχε ως προτεραιότητα τις ατομικές ελευθερίες και δικαιώματα, δεν πίστευε στο «rule of law», άρα δεν μπορούμε να τον κρίνουμε για πράγματα που δεν έκανε, αφού δεν ήταν και δεν πίστευε σε όλα τα παραπάνω. Άλλωστε, τα παραπάνω δεν τα συναντούσες και συχνά στη Λατινική Αμερική (το αντίθετο θα έλεγα).


Ήταν ο απόλυτος άρχοντας της Κουβάς και μέσα από μια κομμουνιστική λογική –έπρεπε να έχει και τις πλάτες κάποιων απέναντι στις πάντα αδίστακτες ΗΠΑ– εδραίωσε ένα ανελεύθερο και καταπιεστικό καθεστώς, όπου μόνο αυτός «ήξερε» ποιο είναι το σωστό για το λαό του, και όχι οι πολίτες ως συστατικά του λαού του. Όπως έγινε και στα άλλα αντίστοιχα "λαϊκά" καθεστώτα. Και, φυσικά, με μεγάλο προσωπικό, οικογενειακό και κομματικό όφελος. Όπως έγινε, φυσικά, και στα άλλα αντίστοιχα "λαϊκά" καθεστώτα (και, βέβαια, σε αρκετές αστικές δημοκρατίες). Ο άνθρωπος δύσκολα δεν αλλοτριώνεται από την εξουσία όταν την έχει "μπόλικη" και για καιρό στα χέρια του. Συνεπώς, για τους Κουβανούς που ήταν ικανοποιημένοι με το καθεστώτος, ο Φιντέλ Κάστρο είναι δικαίως ένα σύμβολο αντίστοιχο της θεότητας. Για τους άλλους (πολλούς) Κουβανούς, όχι. Για αυτούς, άλλωστε, είχε αγωνιστεί και ο Ζακ-Υβ Κουστώ (στη φωτογραφία), όταν μετά από συνάντηση με το Φιντέλ Κάστρο είπε όσα έπρεπε να πει και συνέβαλλε στην απελευθέρωση δεκάδων πολιτικών κρατούμενων που αντιμετώπιζαν (ως και) θανατική ποινή.


Για όσους –εκτός Κουβάς– δηλώνουν υποστηρικτές της ιδεολογίας του (κομμουνιστές ή μη), ο έκδηλος θαυμασμός προς το Φιντέλ Κάστρο φαντάζει ως το ελάχιστο που μπορούν να κάνουν για να έχουν ήσυχη την ιδεολογική τους συνείδηση, αφού δεν είναι σε θέση να ρισκάρουν και να προσπαθήσουν για μια επανάσταση που θα φέρει τη δικτατορία του προλεταριάτου. Αλλά μένουν στον καναπέ τους είτε κατεβαίνοντας σε επετειακές πορείες και εκλογές, είτε εφαρμόζοντας όλες εκείνες τις πολιτικές (με την μεγάλη αρωγή των ΗΠΑ) εναντίον των οποίων ο Φιντέλ Κάστρο πάλεψε και αντιστάθηκε. Δεν ρισκάρουν. Ο Φιντέλ Κάστρο ρίσκαρε, κέρδισε και κράτησε. Και ως μια τέτοια σημαντική προσωπικότητα θα μείνει στην ιστορία, όσον και αν δεν μας αρέσει. Όσο και αν θα είμαστε για πάντα απέναντι του.