Τρίτη, 22 Σεπτεμβρίου 2015

Χρήστος Τριαντόπουλος - Προς την Ενηλικίωση της Κοινωνίας μας (;)

Πρόσφατα είχαμε μία ακόμη εκλογική πράξη στην πορεία «ωρίμανσης» του πολιτικού μας συστήματος, μια πορεία που έχει δρόμο ακόμα. Και αυτό διότι ενώ μπροστά μας είχαμε και έχουμε δύσκολες καταστάσεις και μεγάλους κινδύνους (καμία θέση της χώρας δεν έχει διασφαλιστεί), η προεκλογική συζήτηση έμεινε στο «ποιος την έχει πιο μεγάλη την ηθική», στο «νέο που είναι ωραίο και στο παλιό που είναι αλλιώς», σε αερολογίες, κενότητες και αστειότητες. Ήταν ένας εκτροχιασμός από το πραγματικό διακύβευμα για την πατρίδα, σε ένα χορό που έσυραν τα περισσότερο λαϊκιστικά κόμματα και δη, τα (μέχρι πρότινος) κυβερνητικά κόμματα, καθώς βρέθηκαν σε στρατηγικό αδιέξοδο μετά τη μεγάλη κυβίστηση [πχ: ενώ πάει να αλλάξει ριζικά το ασφαλιστικό, το σύστημα υγείας, το μισθολογικό, το προεκλογικό πρόταγμα ήταν τα χρήματα που πήρε ο κ. Τσουκάτος για τα μαύρα ταμεία προ 10ετίας].

Από την απήχηση, λοιπόν, που έχει όλη αυτή η συζήτηση, αλλά και η ευκολία διάχυσής της στην κοινή γνώμη, φαίνεται ότι η κοινωνία μας παραμένει ανώριμη και χωρίς διάθεση να αναλάβει τις ευθύνες της. Μεγάλο μέρος της, δυστυχώς, προτιμά να ακούει ότι: «δεν φέρει κανένα μερίδιο ευθύνης», «όλα τα σχεδιάζουν οι Εβραίοι», «φταίνε οι πολιτικοί (που κάποιος άλλος τους ψήφισε)», «φταίει ο Σόιμπλε και η Μέρκελ», «φταίει η Ευρώπη, η Αμερική», «φταίει η διεθνής συνωμοσία», «θέλουν να μας πάρουν τα πετρέλαια», «μας έριξαν στα μνημόνια για να μας πάρουν τη χώρα», και πολλά άλλα για το πολιτικό σύστημα (φυσικά και το πολιτικό σύστημα -ή άλλοι εξωγενείς παράγοντες- έχει ευθύνες, αλλά ας μείνουμε στα δικά μας).

Και από την άλλη, θέλουμε να γίνουμε σαν τις σκανδιναβικές χώρες σε όρους κοινωνικών παροχών και ανάπτυξης, χωρίς να θέλουμε την υψηλή φορολογία (και φορολογικά έσοδα) και τους θεσμούς που έχουν αυτές οι χώρες. Θέλουμε να γίνουμε σαν την καπιταλιστική Ελβετία, επιλέγοντας μια αριστερή πλατφόρμα διακυβέρνησης. Θέλουμε να έχουμε την υπεραξία, την κοινωνική πρόνοια και την τεχνολογική ανάπτυξη των χωρών που δρουν σε καθεστώς σύγχρονης καπιταλιστικής οικονομίας, χωρίς να θέλουμε να εναρμονιστούμε με τους όρους της κοινωνικής οικονομίας της αγοράς. Ευαγγελιζόμαστε τον «κουτσαβακισμό» πετρελαιοπαραγωγικών χωρών που έρχονται σε (κάποια, ώστε και βραχύβια) ρήξη με τη δύση, χωρίς να θέλουμε τις επιπτώσεις και τις στερήσεις στο λαό τους (δεν πάμε πουθενά χωρίς tablet, κ.ά.). Θέλουμε να παράγουμε χαμηλής ποιότητας προϊόντα ακριβά και να ανταγωνίζονται διεθνώς τα αντίστοιχα χαμηλότερης τιμής και, ίσως, καλύτερης ποιότητας. Θέλουμε να «κομπάζουμε» για τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό, χωρίς να τον έχουμε διαβάσει (πέρα από κανένα ακραίο blog), χωρίς να τον έχουμε επισκεφθεί, χωρίς να τον έχουμε αποδεχθεί όσο πολλοί άλλοι Ευρωπαίοι, αλλά τον προσεγγίζουμε -σε αρκετές περιπτώσεις- ως συνεισφορά στο δυτικό πολιτισμό, για να συνεχίσει να μας χρηματοδοτεί (ως διαχρονικούς συνταξιούχους).

«Θέλουμε», βασικά, κάποια στιγμή να ωριμάσουμε, μετά από δεκαετίες μεταπολίτευσης, να ξεπεράσουμε τις κοινωνικές παθογένειες που μας δημιούργησε η δεκαετία του 1980, και να καλύψουμε το θεσμικό κενό που ταλανίζει τη χώρα μας, αποτελώντας το διαχρονικό ταμπού μας. Προς το παρόν δεν θέλουμε πολλοί, αλλά πρέπει να αρχίσουμε να θέλουμε. Ας ελπίσουμε να είναι η σημερινή η τελευταία εκλογική στροφή, ώστε κάποια στιγμή να αρχίσει η πορεία προς την αλλαγή, τον εκσυγχρονισμό και τον εξευρωπαϊσμό της χώρας. Την ενηλικίωση της κοινωνίας μας και, κατ’ επέκταση, του πολιτικού μας συστήματος, ώστε -και με τη βοήθεια των εταίρων μας- να συνθέσουμε και να χαράξουμε τη δική μας οδό για την έξοδο από την κρίση και την πορεία προς την κοινωνική ευημερία (χωρίς να ψάχνουμε συνεχώς κάποιον να μας χαρίσει κάτι). Να κάνουμε, επιτέλους, τη διαφορά ως λαός που τόσο ευαγγελιζόμαστε και μπορούμε μέσα στην Ευρώπη. Να πρωτοστατήσουμε στην περαιτέρω (πολιτική) ενοποίηση της Ευρώπης για να αντιμετωπίσει τα τεράστια ζητήματα της εποχής μας (κρίση, μεταναστευτικό, δημογραφικό, κ.ά.). Να αφήσουμε τα μικρά και να ασχοληθούμε με τα μεγάλα, μπας και σώσουμε τίποτα. Μπας και η γενιά μας, που έχει επωμιστεί τόσο μεγάλο βάρος, αφήσει κάτι για τις επόμενες γενιές.

Ας ελπίσουμε ότι η περίοδος και οι εξελίξεις που θα ακολουθήσουν τις εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου να συμβάλλουν –με το χαμηλότερο δυνατό κόστους– στην ωρίμανση του πολιτικού μας συστήματος και στην ενηλικίωσης της κοινωνίας μας...